عذابت قبول آتش جهنمت حق نیش مار غاشیه به جا سرب داع درست 

اما جان جفتمون اګه تو بودی نمی بوسیدی؟

 تو اون چشات چیا داری؟

 بلا داری بلا داری

 دو تا چشم سیاه داری

 توی سینت صفا داری توی قلبت وفا داری

 صف عشاق بد بختو از اینجا تا کجا داری

به یک دم می کشی ما را به یک دم زنده می سازی

 رقابت با خدا داری

باهم قرار ګذاشته بودم اون روز بریم بالای تپه و غروب خورشیدرا نګاه کنیم . همه چی ساکت بود و خورشید آرام آرام غروب میکرد ومن درکنار او، د رسکوت محو زیبایی و شګفتی بودم آرام نګاهش کردم جایی دیګر بود و قطره اشکی آرام از ګونه هایش سرازیر شده بود. کم کم خورشید محو شد و من محو خورشید خویش بودم. بهم ګفت : فردا میای طلوع همین خورشید را نګاه کنیم. کمی مکث کردم و میدونستم که چاره ای ندارم در برابر نګاهش.

فردا صبح باز بالای همان تپه به انتظار نشستیم تا طلوع خورشید دیروزمان را بنګریم . ګفت : سردمه سروش. ګفتم کمی صبر کن برم پایین و یه پتو بیارم برات.ګفت آخه می ترسم دیر کنی و خورشید طلوع کنه . ګفتم نګران نباش زود میام. لبخندی زد و ګفت : باشه . وقتی برګشتم میدیم که خورشید داره طلوع میکنه.دیر کردم . نزدیکاش که رسیدم دیدیم فضای عجیبی شده اون انګار یه تیکه نور شده بود مثل یه فرشته داشت به دوردستها نګاه میکرد . همه جا انګار از نورش داشت شکوه و عظمت می ګرفت . صداش کردم . برګشت و با لبخند ګرمی نګاهم کرد و ګفت سروش دیر اومدی خورشید طلوع کرد. حالا دیګه انګار اون طلوع بی اهمیت تقدیر تمام زندګیم شده بود. بغض ګلومو ګرفته بود نګاهش میکردم و او لبخندی برلب ، پر از نور و سفیدی آرام و ګویی رستګار به من می نګریست و من پراز حقارت شده بودم و خرد میشدم در زیر اونهمه شکوه و عظمت. ګفتم چه خبر بود اینجا. ګفت سروش دیر اومدی. هیچ وقت نفهمیدم اونجا چه اتفاقی افتاد . اما باور دارم که دیر رسیدم 

چقدر با این فعل ماضی بعید اخت شده ام

من نمیخوامش اما شده یار همیشه ام .دیګه هر چی برام جذابه فقط با فعل ماضی بعید تفسیرمیشن

بود بود بود بود بود بود

انګار ماضی بعید شده عاشق من

یاد آهنګ فریدون فروغی می افتم

عمریه غم تو دلم زندونیه دل من زندون داره تو میدونی

هر چی بش میګم تو آزادی دیګه میګه من دوست دارم تو میدونی

باور ندارم اما حس میکنم چیزهایی که تو زندګیم هست یه حکمتی دارن هر چند از این حکمتها هم خسته شده ام . احساس میکنم چیزی ندارم . این روزها ګاهی آروز میکنم کاش هیچ وقت نبودی اما باز ته دلم یه چیزی هست که حتی این درد و این اندوه و این فراق را هم دوست داره . چیزی که میګه این قلب فاحشه یه روز پاک میشه

جایی دیگر

کسی دیگر

هوایی دیگر

حرفی دیگر

خدایی دیگر

و روزگاری دیگر را

و من

در این شب سرد

فانوسی دردست

با چشمانی تر

و داغی بر دل

تنها دستی تکان می دهم

دوست ندارم دیگه تو رو از خدا بخوام. یا باید خدامو عوض کنم یا خودمو . این خدا خدایی نیست که تعریفشو میکردن. بیشتر از این نبایدبراش وقت تلف کرد.

چه اشتیاقی بود برایت نوشتن. و چه خجالتی از زیاد شدن صفحات نوشتهایم برای تو. کودکی بودم پر از شیرین زبانی برای مادر و چشم براه شوق مادر. امیدوارم وقتی آمدی از سروش بودن سروشت چیزی مانده باشد.

از تو دلگیرم

از توشادم

ازتو خنده ام

از تو غمگینم

با تو قهرم

با تو زنده ام

از تو میمیرم

از توخسته ام

به تو محتاجم

از تو فراری

به تو مشتاق

همه و همه تویی عزیز دل. بی تو نه کسی هست نه دنیایی که به آن فکر کرد

میخوام به این فکر نکنم که ندارمت

میخوام فرار کنم از نداشتنت

شدم مثل کسایی که مسکن مصرف کردن و ترس تموم شدن اثر مسکن رو دارن

چیکار کنم تو دنیایی که هر رنگی رنگ تو هر عطری  بوی تو هر نوری روی توست و تو غایب همیشگی و قاتل تمام زیباییها.

خدایا ممنونم از این همه عذاب

این دست های پنهان و لطیف چیست که روحم را می فشارد

این شراب چیست که شادمانی تلخ را بادردی شیرین در هم آمیخته و قلبم را می سوزاند

در آه هایم اندوهی به مراتب زیباتر از انعکاس خنده و سرمست کننده تر از شادی نهفته

این وجود نامرئی، این غیر قابل درک ،این احساس که نمیتوان حس کرد چیست؟

********

داره باون میزنه

وقتی بارون میزنه دیگه همه چی تویی

حس رفتن دارم اما به کجا....؟

میدونم که باید برم

بهترین خاطره زندگیم :  یک روز با لاله.....

دل نشین ترین خاطره زندگیم : یک روز با لاله ....

خنده دارترین خاطره زندگیم : یک  روز بالاله ....

عجیب ترین خاطره زندگیم: یک روز بالاله.....

و توقف خاطراتم : یک روز بی لاله .

همیشگی ترین من لاله نازنین من بیا که جز به رنگ تو دگر سحر نمی شود

بی همگان به سر شود بی تو به سر نمی شود داغ تو دارد این دلم جای دگر نمی شود

حالا اینروزها که نیستی ...

اتش، جانم را ...دست و دلم را تظهیر میکند!

خودسوزی میکنم ...!

خودت که نمی آیی!

با بوی تنت امروز معاشقه دارم!!

تمام داشته من داشتن یک نداشتن است

خیلی زمان گذشته اما من هنوز در لحظه بی تو شدن موندم. چقدر پوست کلفتم که اینهمه تحمل کردم .چقدر تحمل میخواد زندگی کردن وقتی  هر لحظه لحظه بی توبودنه هر مکان مکان بی تو بودنه هر لبخندی که میزنم لبخندیست که نیستی به روی تو بزنم . این روزها دیکه دل نازک شدم .چند روز پیش رودربایستی را با خدا کنار گذاشتم و بهش گفتم که بی تو تحمل خدا هم سخته. اونم مراعاتمو میکنه خوب میفهمم. هوای اینجا داره زجر کشم میکنه یاد نفست به خیر.

بهشت برای من یعنی دست و پا زدن تو جهنم چشمات.

نخواه که با تو تماس بگیرم

تردیدی نیست که سرنوشت تو برام مهمه

تردید نکن که برام مهمی

دوستدار خوبان

سروش علوی

اگه بیایی

من در ولایت یمن بودم،جایی که صنعا گویند. پیری را دیدم سخت نورانی، سر و پای برهنه می دوید. چون مرا بدید بخندید و گفت:امشب خوابی عجیب دیده ام تا با تو بگویم. من پیش رفتم. پیر مرا گفت:دوش در خواب شدم،جایی عجیب دیدم چنانکه شرح آن نمی توان کرد و در آن میان شخصی دیدم که هرگز به حسن او ندیده ام و نشنیده. چون در او نگاه کردم از غایت جمال مدهوش شدم. فریاد از نهاد من بر آمد. گفتم مبادا که ناگاه برود و من در حسرت او بمانم. بجستم و هر دو گوش او محکم بگرفتم و در او آویختم و چون بیدار شدم هر دو گوش خود را در دست خود دیدم. پس از  آن  گفتم  " آه من هذا ، هذا حجابی " و اشاره به بدن خود می کرد و می گریست

از مجموعه "مصنفات سهروردی"ـ"جلد۳ " 

بنام خدا

عروسی خونين پايان يافت و داماد دروغين به حجله در آمد.
صندوق ها بر خود لرزيدند و ديوان در تاريکی رقصيدند.
قربانيان در کفن های سپيد به نظاره ايستادند و زندانيان با دست های بريده کف زدند
و جهانيان يک چشم خشم ويک چشم نفرت، داماد را بدرقه کردند.
چشم روزگار فاش گريست و خون از سر ايوان جمهوری گذشت.
شيطان خنديد و آنگاه ستاره ها خاموش شدند و فضيلت به خواب رفت.

آقای خامنه ای،

که اين کند که تو کردی به ضعف همت و رای؟
ز گنج خانه شده خيمه بر خراب زده

وصال دولت بيدار ترسمت ندهند
که خفته ای تو در آغوش بخت خوابزده

درين قحط سال فضيلت و عدالت همه از شما شاکی اند و من از شما متشکرم. “زان يار دلنوازم شکری است با شکايت.” نه اينکه شکايتی نداشته باشم. دارم و بسيار دارم اما آنها را با خدا در ميان نهاده ام. گوشهای شما چندان از ستايش و نوازش مداحان پر و سنگين شده است که جايی برای صدای شاکيان ندارد. ولی من از شما بسيار متشکرم. شما گفتيد که “حرمت نظام هتک شد” و آبروی آن به يغما رفت. باور کنيد که در تمام عمر خود خبری بدين خوشی از کسی نشنيده بودم. آفرين بر شما که نکبت و ذلت استبداد دينی را اذعان و اعلام کرديد.